Kaç senedir Ankara'dayım ve ilk defa bugün Atatürk Kültür Merkezine gittim. Malum anneler günü ,anneciğime bir hediye almak ve fuarı gezmek niyetiyle arkadaşımla gittik. Giriş 2 lira ki bence ücretsiz olmalı. (sanki görülmeye değer çok bir şey vardı da bir de para alıyorlar ) Neyse görkemli bir bina girişi olması sebebiyle içerisini farklı hayal ediyordum. Arkadaşımla değişik , farklı ,şaşırtıcı olan hediyelikler olur ümidiyle gitmeye karar vermiştik. Ama hiç umduğumuz gibi olmadı.. Bir de baktık ki Beypazarı ,Karanfil sokak gümüşçüleri gelmiş farklı olarak birkaç Uzak Doğu ve Türk ülkelerinden satıcılar vardı."Neyse gezelim geldik o kadar" dedik . Ama vasat bir fuardı. Fuarın adı "Hediyelik Eşya Fuarı" ama "hediyelik bir şey bulamama fuarıydı" resmen!!! Acaba annelerimize uygun bir hediye alabilir miyiz ki diye ama nerde gümüşçü, Çin pazarı, Özbek eşyası,seramikçiler falan... Bir ara fuarda değilde; Sosyete pazarında geziyoruz sandım, "5 lira kanaviçeler abla annelere hediye" diye bağıran satıcı , "10 lira oldu saatler gelin gelin" diye bağıran bir başka satıcı... Döne dolaşa yine de hediyelik bir şeyler bulmak için hepsine baktık. Her açılan tezgaha uğradık. Yaklaşık 3 saat dolaşıp da annelerimize uygun hediye bulamadığımızdan; anneme hediye pasta ve çiçek alırım diye düşündüm . Arkadaşımla artık ümitsiz bir şekilde dolanırken bir gümüşçüye gözümüz takıldı. Arkadaşım elim boş dönmeyeyim diye teyzelerine birer yüzük aldı. Ama annesinin zevkine uymadığından , oradan da annesine bir şey almadı. Ödeyeceği para 37.5 lira tuttu pazarlık olmasına rağmen 35 lira yaptıramadık. Dedim ki zaten pazar yeri gibi yapmışsınız fuarı; sattıklarınız, tavrınız... Ama iş pazarlığa gelince "mübarek kurumsal işletme gibi fiyatlarımız sabit daha fazla indirim yapamıyoruz" diyorsunuz dedim. O an daha bir anladım ki vasatında altında bir fuardayız. Geldiğimize pişman olduğumuz fuardan tam çıkmak üzereyken bir amcayı gördük, tekerlekli sandalyeli haliyle güller satıyor. Ben ve arkadaşım hemen oracıkta bitiverdik. Ve annelerimize kırmızı güller aldık. Sonra arkadaşımla evlerimizi yol almak için ayrıldık.Eve geldim. Anneme çiçeğini verdim ve ellerinden öptüm. Pastasını da yedi. Gerçekten çok sevindi. Canım anamın bir tebessümü benim için ömre bedel. Yazımı güzel ve anlamlı bitirmek adına şunların da üzerinde durmak istiyorum.
Anladım ki;evlatlarının ona değer verdiğini ve düşündüğünü bir şekilde hissettirdiğinde annelerimizden mutlusu yok dünyada. Bunu bir gün değilde arada sırada yapmak gerektiğini ve annelerimizin kıymetini bilmemiz gerektiğini düşünüyorum. Ve babaları da unutmayarak şu sözle bitirmek istiyorum iki güzel değeri özetleyen;
