13 May 2012

AKM "HEDİYELİK EŞYA FUARI" !!!

       Kaç senedir Ankara'dayım  ve ilk defa bugün Atatürk Kültür Merkezine gittim. Malum anneler günü ,anneciğime bir hediye almak ve fuarı gezmek niyetiyle arkadaşımla gittik. Giriş 2 lira ki bence ücretsiz olmalı. (sanki görülmeye değer çok bir şey vardı da bir de para alıyorlar ) Neyse görkemli bir bina girişi olması sebebiyle içerisini farklı hayal ediyordum. Arkadaşımla değişik , farklı ,şaşırtıcı olan hediyelikler olur ümidiyle gitmeye karar vermiştik. Ama hiç  umduğumuz gibi olmadı.. Bir de baktık ki Beypazarı ,Karanfil sokak gümüşçüleri  gelmiş farklı olarak birkaç Uzak Doğu ve Türk ülkelerinden satıcılar vardı."Neyse gezelim geldik o kadar" dedik . Ama vasat bir fuardı. Fuarın adı "Hediyelik Eşya Fuarı" ama "hediyelik bir şey bulamama fuarıydı" resmen!!! Acaba annelerimize uygun bir hediye alabilir miyiz ki diye ama nerde gümüşçü, Çin pazarı, Özbek eşyası,seramikçiler falan... Bir ara fuarda değilde; Sosyete pazarında geziyoruz sandım, "5 lira kanaviçeler abla annelere hediye" diye bağıran satıcı , "10 lira oldu saatler gelin gelin" diye bağıran bir başka satıcı... Döne dolaşa yine de hediyelik bir şeyler bulmak için hepsine baktık. Her açılan tezgaha uğradık. Yaklaşık 3 saat dolaşıp da   annelerimize  uygun hediye   bulamadığımızdan; anneme hediye pasta ve çiçek alırım diye düşündüm . Arkadaşımla artık ümitsiz bir şekilde  dolanırken  bir gümüşçüye gözümüz takıldı. Arkadaşım elim boş dönmeyeyim diye teyzelerine birer yüzük aldı. Ama annesinin zevkine uymadığından , oradan da annesine bir şey almadı. Ödeyeceği para 37.5 lira tuttu pazarlık olmasına rağmen 35 lira yaptıramadık. Dedim ki zaten pazar yeri gibi yapmışsınız fuarı; sattıklarınız, tavrınız... Ama iş pazarlığa gelince "mübarek kurumsal işletme gibi fiyatlarımız sabit daha fazla indirim yapamıyoruz" diyorsunuz dedim. O an daha bir anladım ki vasatında altında bir fuardayız. Geldiğimize pişman olduğumuz fuardan tam çıkmak üzereyken bir amcayı gördük, tekerlekli sandalyeli haliyle güller satıyor. Ben ve arkadaşım hemen oracıkta bitiverdik. Ve annelerimize kırmızı güller aldık. Sonra arkadaşımla evlerimizi yol almak için ayrıldık.Eve geldim. Anneme çiçeğini verdim ve ellerinden öptüm. Pastasını da yedi. Gerçekten çok sevindi. Canım anamın bir tebessümü benim için ömre bedel. Yazımı güzel ve anlamlı bitirmek adına şunların da üzerinde durmak istiyorum. 
    Anladım ki;evlatlarının ona değer verdiğini ve düşündüğünü bir şekilde hissettirdiğinde annelerimizden mutlusu yok dünyada. Bunu bir gün değilde arada sırada yapmak gerektiğini ve  annelerimizin kıymetini bilmemiz gerektiğini düşünüyorum. Ve babaları da unutmayarak şu sözle bitirmek istiyorum iki güzel değeri özetleyen;

Anne,Gezindiğin bağ... Baba,Yaslandığın,Dağ'dır.Ömrünün en güzel çağı,Annen ve Babanla olandır...

9 May 2012

KORUYUCU MELEKLER "ANNELER"





                                                                    fotoğrafın kaynağı



BY TUBA SÖNMEZÖZ


BY ZENEP HAKGÜDER



BY ŞAHİN AVCI









fotoğrafın kaynağı




Hiçbir güzel söz bir anneyi anlatmaya yetmez...ANNE "HAYAT", ANNE "CAN"...
  Başta Şehit anneleri olmak üzere tüm annelerin ANNELER GÜNÜ KUTLU OLSUN...


Eylem Aktaş-akşam olur karanlığa kalırsın

Fotoğraflar müzikle iyi gidiyor...

2 May 2012

YAZDIKLARIM:BİR ÇİFT YEŞİL GÖZ

     Hani bazen dinlediğimiz hikayeler,izlediğimiz filmler de "yok artık " dediğimiz şeyler vardır ya bende sizlere bu türden bir insan yaşamından bahsedeceğim. Anlatacaklarım birebir gerçek olup, kendisiyle tanışmama rağmen   yaşadığı kötü şeylerin marazını taşıdığı  için hikayesini üçüncü kişilerden dinledim. Onun yaşadıklarını anlatırken kendi hayatınızdaki dert dediklerinizin ya da  varlığım-larınızı ,yokluğum-larınızı bir daha bakıp bir kez daha düşünüp,yaşamımızda neleri büyütüp neleri küçülttüğümüzü bir kez daha anlamamızı umut ederek,asıl  konumuza gelmek istiyorum . Evet, hayata bir-sıfır yenik başlamasına rağmen aynı bir kömürün elmasa dönüşmesi gibi iyi ellerde işlenerek değerli bir ferde dönüşen kardeşimizden  bahsedeceğim sizlere..
     O her bebek gibi masum olarak dünyaya gelmişti. Başına geleceklerden habersizdi,günahsızdı... Parçalanmış bir ailenin çocuğu olarak dünyaya gözlerini açmıştı ve üvey anne dehşetinden kaçıp,sokaklara düşmüştü. O hep yoktu,değersizdi herkesin gözünde. Onun o kadar çok yokluğu vardı ki ,varlığından bir haberi olmadığı değerini bilemediği bir şeye sahipti. Evsiz, yurtsuz olmanın, kimsesizliğin, yalnızlığın, hüznün gördüğü bir çift yeşil gözleri sahipti o. Gözlerini sokağın acımasızlığında ya da titreyen vücudunun silkelenmesinde açmıştı.Kötülükleri, karanlıkları gören gözlerin  , onu düzlüğe çıkaracağını bilemezdi. Ve bir gün o camsı parlaklıktaki bir çift yeşil gözü fark eden bir anne yüreği oldu. Bir sergi de masanın kenarına büzülmüş şekilde ürkek duran, yarı çıplak, yırtık terlikleriyle perişan haliyle bakan bir çift yeşil göz öylece yapılanları seyrediyordu. Kardeşimizin kurtarıcısı, Allah 'ın vesileyle tayin ettiği, manevi annesi fark etti onu. Manevi annesi onunla tanıştığı günü anlatırken "gözüm bir ara masanın kenarında benim yaptıklarıma meraklı bir şekilde izleyen bir çift yeşil göze rast gitti" diyordu. Karanlık dünyasına  bir mum yakmasını sağlayacak,kendinde bilmediği varlıklardan sadece biriydi o bir çift yeşil göz. Manevi annesi o günden sonra onun elinden öyle bir tuttu ki bir daha hiç bırakmamacasına.O artık evsiz-kimsesiz-sahipsiz değildi. Onun bir ailesi vardı artık.Manevi annesi ona sıcak bir yuva verdi,yedirdi,giydirdi. Ona hiç bilmediği duyguları gösterdi;şefkat, sevgi,aile sıcaklığı... Ve en güzeli onu hayata kazandırdı.Okula başladı,sosyal çevresi, arkadaşları oldu. El yeteneğini ve becerini tanıdı yani  kendindeki varlıkları keşfetmeye başladı.O, artık ailemizin bir "Ferdi" oldu. Onun şimdi tek arzusu; liseye devam edip, mobilya bölümünde okuyup,ailemizin mobilyacısı olmak.(Allah 'ın izniyle olacağına canı yürekten inanıyorum.)
        Kardeşimizin yokluklarla  başlayan hayat mücadelesi, kendinde var olan o güzel yeşil gözleriyle aydınlığa açılan penceresi oldu ve hayata tutundu. Kardeşimizin hayat yolculuğunun nasıl yön değiştirip, toplumda bir birey haline dönüşmesine vesile olan, yaratıcının ona verdiği gözlerinin ışıltısında bizlerinde  karanlık,ümitsiz ve elem içinde kaldığımız anlarda varlıklarımızı hatırlayıp;o gözler gibi bizimde sahip olduğumuz gizli kalmış değerlerimizin, olduğunu unutmayalım derim.